Survivor 50, κεφάλαιο 2: Το χέρι στην κούνια (ή, ίσως, στην αιώρα)
Τα πάντα για το 2ο επεισόδιο της πανηγυρικής 50ης σεζόν, παίχτη προς παίχτη.
Οι πάρα πολλές σκέψεις και απόψεις για το Survivor συνεχίζονται!
Spoilers για το δεύτερο επεισόδιο, εξετάζοντας τα highlights και τη θέση στην οποία βρίσκεται κάθε ένας από τους 22 παίχτες.
Μετά από μια πάρα πολύ εντυπωσιακή πρεμιέρα αναρωτιόμουν αν το Survivor θα έπεφτε άμεσα ξανά στις κακές του μοντέρνες συνήθειες ήδη από το δεύτερο επεισόδιο, αλλά προς πολύ μεγάλη μου χαρά διαπιστώνω πως, βασικά, ούτε καν.
Το δεύτερο επεισόδιο δεν είχε ούτε καν journey! Αντ’αυτού, είχε μπόλικες στιγμές χαρακτήρων, και ζωής στο camp, με ένα τρόπο που δε βλέπουμε πλέον πολύ συχνά. Η δύναμή του είναι ακόμα η δύναμη των συγκεκριμένων χαρακτήρων (καθώς επί της ουσίας gameplay δεν έχει συμβεί ακόμα), αλλά ακόμα και το ότι δεν σαμποτάρει τον εαυτό του είναι μια κάποια νίκη.
Ως ένα γενικό σχόλιο, μου έχει κάνει εντύπωση το πόσο λίγοι παίχτες έχουν φύγει για την ώρα. Περίμενα πως με το καλημέρα θα αρχίσαμε να διώχνουμε κόσμο αλλά προφανώς έχει γίνει μια πολύ συνειδητή επιλογή να καθυστερήσει όσο περισσότερο γίνεται το ξεκίνημα της αναπόφευκτης σφαγής – σύντομα θα πρέπει να ξεκινήσει ένα τρελό σερί διπλών εξόδων από τα περισσότερα εναπομείναντα επεισόδια, αλλιώς δε βγαίνουν οι αριθμοί.
Είναι μια υπολογισμένη απόφαση που μας έχει δώσει τη δυνατότητα να έχουμε αυτό το τόσο δυνατό άνοιγμα δύο επεισοδίων, με έμφαση σε χαρακτήρες, ιστορίες και interactions αντί για μανιακό gameplay – εξάλλου ακόμα κι οι αποχωρήσεις της Τζένα και της Σαβάνα είναι προφανέστατα αποτελέσματα κάποιου βαθμού pregaming, οι δυο τους ήταν πάντα καταδικασμένες σε αυτό το tribe.
Το ρίσκο εδώ είναι ότι όταν θα ξεκινήσουν οι μαζικές αποχωρήσεις σε συνδυασμό με το αναπόφευκτο βαρύ gameplay, θα κάνουν ίσως τα επεισόδια εκείνα πραγματικά χαοτικά, αλλά αυτό μπορεί να μην γίνει ποτέ ή να αποφευχθεί. Για την ώρα, ο ρυθμός και το storytelling μοιάζει ιδανικό: Οι ιστορίες από το παρελθόν της σειράς έχουν βρει τον χώρο να επανέλθουν (είτε μιλάμε για την κόντρα Όζι και Κόουτς από το South Pacific, είτε για το πώς οι Κάιλ-Καμίλα στοιχειώνουν ακόμα τον Τζο), και σχεδόν οι πάντες έχουν τις στιγμές τους χωρίς κάποιος να κλέβει όλο το οξυγόνο – όπως έχει συμβεί πχ με τον Ρικ στην ορίτζιναλ σεζόν του.
Ακόμα και παίχτες που στατιστικά δεν έχουν πολύ screen time (όπως πχ η Ντι και η Καμίλα) νιώθεις πως έχουν παρουσία, κάτι που είναι αποτέλεσμα μιας πολύ καλής αφηγηματικής ισορροπίας. Νιώθω πως το μόνο άτομο που πραγματικά είναι purpled αυτή τη σεζόν είναι η Τίφανι. 1 στα 24 δεν είναι καθόλου κακό!
Καθώς λοιπόν περάσαμε ένα ακόμα στρατηγικά ‘stand by’ επεισόδιο (δεν συνέβη κάτι σεισμικό, παρακολουθούμε κυρίως ανάπτυξη χαρακτήρων και set-up, και η αποχώρηση της Σαβάνα έμοιαζε λογική και αφηγηματικά αναίμακτη), θα ρίξω και πάλι μια ματιά στο στάτους όλων των παιχτών αυτή τη στιγμή.
Πάμε ξανά ανά tribe, και ξεκινάμε τώρα από Vatu, όπως και το ίδιο το επεισόδιο:
Τζένεβιβ: Από τους εντελώς main characters των δύο πρώτων επεισοδίων, είναι κι εκείνη που παίρνει το συναισθηματικό confessional για την αποχώρηση του Κάιλ. Όλα αυτά για μια παίχτρια που στην ορίτζιναλ σεζόν της ήταν σα να μην υπάρχει στο αρχικό σκέλος του παιχνιδιού πριν κάνει το breakthrough της και αρχίσει να τρέχει τα πάντα. Ξεκάθαρα τοποθετείται ως φωνή λογικής και ελέγχου σε ένα spiritually disaster (αλλά στην πράξη περιέργως όχι) tribe. Ακόμα κι η σκηνή που οργανώνει τους πάντες για να ψάξουν την τσάντα της Όμπρεϊ παρουσιάζεται ως ένα σχέδιο μετρημένο, καλά εκτελεσμένο, και με μια ομολογημένη αίσθηση ενοχής – αλλά ούτε αρνητικά, ούτε ως “χαχα την πάτησες!” παρόλο που καταλήγει σε μηδενικό. Είμαι περίεργος να δω πώς θα εξελιχθεί το στόρι της, αλλά νομίζω πως είναι σε κάθε περίπτωση main character για το βάθος του παιχνιδιού.
Κόλμπι: Συνεχίζει να έχει θετική απεικόνιση με έναν τρόπο που νιώθω ότι δεν είναι μόνο για το ξεκίνημα του παιχνιδιού. Αλλά δεν είχαμε και κάποια εξέλιξη πέρα από τα όσα μάθαμε για αυτόν στην πρεμιέρα – δηλαδή τις συμμαχίες του, τη σχέση του με την Στέφανι, και φυσικά με τον Ρίζο. Πάντως ειδικά μετά την τόσο σύντομη αποχώρηση της Σαβάνα, το ότι είχαμε μια τόσο εκταταμένη σκηνή στην πρεμιέρα με τους δυο τους νομίζω σημαίνει πως τουλάχιστον αυτός είναι σημαντικός για τη σεζόν.
Στέφανι: Αντιθέτως ας πούμε η Στέφανι εδώ δεν είχε τίποτα αξιοσημείωτο, νομίζω πως εδώ έχουμε περίπτωση αρχικού φόκους λόγω αναγνωρισιμότητας, αλλά αν είχε κάτι να κάνει με το βάθος του παιχνιδιού θα είχαμε αρχίσει να έχουμε κάποια στοιχεία ως τώρα.
Q: Νομίζω… μου αρέσει πολύ ο Q σε αυτή τη σεζόν;; Γέλασα πολύ σε όλο το segment που ήταν έξαλλος με τον Ρίζο που δεν κάνει τίποτα, αλλά και γενικότερα εμφανίζεται κάπως ήρεμος και συγκροτημένος (για τα δεδομένα του). Νιώθω έχει μέλλον στο παιχνίδι, έχει πολύ δυνατό edit ως τώρα, αν και ακόμα δε μπορώ να φέρω τον εαυτό μου να τον φανταστεί ως ας πούμε αληθινή απειλή για τη νίκη.
Αντζελίνα: Αντιθέτως δυστυχώς η Αντζελίνα φέτος είναι πρακτικά εξαφανισμένη, ελπίζω όποτε είναι να φύγει να μας δώσουν οι editors ένα δυνατό επεισόδιο για εκείνη αλλά κατά τα άλλα νομίζω δεν έχει πάρα πολύ μέλλον. Το καλύτερό της ως τώρα ήταν μια ατάκα ούτε καν δική της, αλλά του Q: «Η Αντζελίνα είναι εκεί σαν άγαλμα!»
Όμπρεϊ: Πολύ ωραίο δεύτερο επεισόδιο για την Όμπρεϊ που έχει επιτέλους και κάτι σαν στόρι να ξεκινάει, πέρα από τα περίεργα βλέμματα με την Τζένεβιβ στην πρεμιέρα. Συγκινητική η στιγμή που της έρχεται το idol, κλαίει διαπιστώνοντας ότι κάποιος άνθρωπος πιστεύει σε αυτήν, και στα καπάκια κόβουμε στον Κρίστιαν να λέει «godspeed, Aubry Bracco». Άξουαλι πολύ όμορφη στιγμή! Γενικότερα νιώθω λίγο άσχημα για την Όμπρεϊ, μετά την ορίτζιναλ σεζόν της (στο μυαλό μου ίσως η κατεξοχήν «Τάδε Was Robbed» σεζόν του Survivor) οι δύο επόμενες σεζόν φανέρωσαν μια μεγάλη κούραση και μια ψυχολογική φθορά για την ίδια σε σημείο που αισθανόμουν άσχημα να την βλέπω στην πρεμιέρα. Θα δούμε πού θα πάει αυτό τώρα, έχει idol(*), έρχεται και swap.
(*Σχετικά με τη σκηνή που της ψάχνουν την τσάντα, το βρίσκω πάρα πολύ παράξενο το όλο timing. Η φίλη μου η Σόφι/Σόφ/Σόφι Μπη έγραψε πως πιστεύει ότι τα γεγονότα εδώ μονταρίστηκαν εκτός σειράς για να ενταθεί το σασπένς. Πιστεύει πως η Τζένεβιβ διαισθάνθηκε όντως κάτι αληθινό, το ότι η Όμπρεϊ όντως είχε ένα idol κι είχε αλλάξει το vibe της, αλλά η Όμπρεϊ απλά δεν το είχε αφήσει μέσα στην τσάντα της, και γι’αυτό δεν το βρήκαν. “Both smart gals!”)
Ρίζο: Αυτό που έκανε σα να τελείωσε ο κόσμος όταν χτύπησε το δαχτυλάκι του… το έχω πάθει. Δεν κρίνω.
ΟΚ, πάμε Cila tribe τώρα που έπρεπε πάλι να διώξουν άνθρωπο.
Όζι: Έκανε την πιο έξυπνη κίνηση για τον εαυτό του βρίσκοντας τη Σιρί. Είναι πολύ μεγάλο πράγμα να ξέρεις τι δεν μπορείς να κάνεις, και να βρίσκεις το κατάλληλο άτομο να το κάνει για σένα. Την προστάτεψε στο πρώτο επεισόδιο, τώρα τον προστάτεψε εκείνη σε αυτό. Συνεχίζω να πιστεύω ότι δεν έχει τεράστιο μέλλον. Έχει ήδη πάρει ακραία πολύ φόκους, τόσο ο ίδιος, όσο κι η συμμαχία του με τη Σιρί, όσο κι η έχθρα του με τον Κόουτς – είναι πάρα πολύ και πάρα πολύ έντονο στόρι για να τραβήξει όλη τη σεζόν, εικάζω πως θα δούμε κάποιο payoff πριν το endgame.
Τζο: Η Σαβάνα είπε πως το τελικό edit του τσακωμού Τζο και Ρικ δεν έφτανε σε καμία περίπτωση την πραγματικότητα του τι όντως συνέβη. Κι από ψιθύρους παιχτών της 48 συνάγουμε εύκολα το συμπέρασμα πως ο τίμιος γίγαντας Τζο όταν δεν νιώθει πως έχει τον έλεγχο εκρήγνυται με τρόπο που δυσχεραίνει όντως τη ζωή και το παιχνίδι των άλλων. Γενικότερα: Όταν τυχαίνει κάποιες φορές στο Survivor οι πάντες να λένε στην κάμερα το ίδιο πράγμα για κάποιον παίχτη αλλά να μην βλέπουμε ακριβώς το ίδιο πράγμα με τα μάτια μας, νομίζω το πιο ακριβές είναι να εμπιστευόμαστε το ότι όλοι λένε το ίδιο πράγμα. Εδώ είδαμε ένα tribe σοβαρών, έμπειρων ανθρώπων, να λένε ότι πρέπει να παίζουν προσέχοντας διαρκώς τον Τζο και τη συμπεριφορά του. Τελοσπάντων, εύχομαι στο swap να συναντηθεί με τον Κόουτς, αυτό αξίζει και στους δύο!
Ρικ: Δηλαδή θέλω να πω προφανώς κι ο Τζο έπιασε τον Ρικ σε ψέμα αλλά αυτό γίνεται όλη την ώρα στο Survivor, δεν έχει σαν αποτέλεσμα οι πάντες να το διπλοσκέφτονται αν θα μιλήσουν για το επόμενο διήμερο! Τελοσπάντων, στα καλά νέα ο Ρικ είχε φανταστική ιδέα με το ψεύτικο idol στο χώρο του tribal, και το ότι μας το έδειξαν τόσο αναλυτικά σημαίνει ότι στάνταρ θα γίνει relevant με κάποιο τρόπο. Ανυπομονώ!
Σαβάνα: Ήταν καταδικασμένη. Είναι εμφανές πως Κρίστιαν-Ρικ-Έμιλι και Σιρί-Όζι είχαν συμμαχίες έτοιμες να φύγουν στο δευτερόλεπτο που πάτησαν στο νησί (ή και πριν, για να μην κοροϊδευόμαστε), οπότε οι άλλοι τρεις ήταν πάντα οι στόχοι. Πιθανότατα η Σαβάνα θα είχε φύγει πρώτη κιόλας αν η Τζένα δεν είχε βυθίσει το παιχνίδι της από μόνη της. Το κλειδί θα ήταν να μπορούσε να το έχει αντιληφθεί αυτό και να έχει ταϊσει στους λύκους τον Τζο πριν από εκείνη, για να επιβιώσει μέχρι το swap. Η Σάντρα αυτό θα είχε κάνει – και το έχει κάνει in fact, στο Heroes v Villains το οποίο τελικά και κέρδισε έτσι.
Σιρί: Δυνατό επεισόδιο. Της χρεώθηκε μια κίνηση που υποπτεύομαι πως ήταν κοινή συναινέσει εξαρχής. Αυτή τη στιγμή πιστεύω πως η Σιρί θα είναι endgame παίχτρια – ξέρω, ξέρω, σοκ για όλους. Επίσης, η συμμαχία της με τον Όζι αντιμετωπίζεται από το edit σαν κάτι ψιλο-κρυφό: Ο Τζο έχει πάλι τα φαντάσματα του Κάιλ και της Καμίλα και λέει «νομίζω αυτοί δουλεύουν μαζί!», η Σαβάνα “ανακαλύπτει” ότι η Σιρί προσπαθεί να σώσει τον Όζι. Νομίζω πως στην βασική 5άδα του tribe οι πάντες το ξέρουν αυτό και δεν παίζει κανέναν ρόλο – το ότι αντιμετωπίζεται ως στρατηγικό play η συμμαχία της με τον Όζι, κάτι σημαίνει.
Έμιλι: Απολαμβάνω κάθε φορά που αναφέρει τον Όζι και λάμπουν τα μάτια της! Θέλει τόσο πολύ να τον διώξει αλλά κάθε φορά ξεκάθαρα θυμάται πως είναι το #1 της Σιρί οπότε δεν κάνει να τον διώξουμε ακόμα, προηγούνται άλλοι. Συγκρατήσου Έμιλι! Συγκρατήσου!
Κρίστιαν: Τι επικό, all-timer επεισόδιο για τον Κρίστιαν. Όταν τον βάλουμε στο Hall of Fame του Survivor αυτό το επεισόδιο θα παίζει στις οθόνες. Έχουμε δει ποτέ ξανά στην ιστορία της ριάλιτι τηλεόρασης παίχτη κυριολεκτικά να χέζεται πάνω του αλλά το επεισόδιο με κάποιο τρόπο να καταλήγει θριαμβευτικά για αυτόν; Αυτή είναι η δύναμη του Κρίστιαν! Ακόμα και η ίδια αυτή η σκατο-σκηνή δεν πλασάρεται στο πλαίσιο ενός dodo edit: Τον βλέπουμε να το διαχειρίζεται πολύ ευθέως, να λέει ευγενικά στο camera crew να πάνε στο διάολο (αλλά με αυτό τον αξιαγάπητο Κρίστιαν τρόπο) και, κάπως, να κρατά την αξιοπρέπειά του. Στο τέλος, πέφτει κάτω εκκωφαντικά για να καλύψει την επιχείρηση fake idol του Ρικ – όταν πέφτει, λέει «επίτηδες το έκανα» με ένα στεγνό τρόπο σα να κάνει τον γνωστό αυτο-σαρκασμό, αλλά είναι ιδιοφυές γιατί όντως το έκανε επίτηδες. This guy! Το αποκορύφωμα φυσικά είναι ενδιάμεσα σε αυτή την αρχή και σε αυτό το τέλος, που βλέπουμε τον Κρίστιαν να αναλαμβάνει το ντάντεμα του Τζο, μιλώντας του μέσα από το δίχτυ της αιώρας και κουνώντας τον σα να είναι μωρό σε κούνια, για να τον ηρεμήσει. Από τα πιο αστεία πράγματα που έχουν συμβεί στην ιστορία του Survivor. Ο Τζεφ Προμπστ να σε έχει καλά, Κρίστιαν. (Κερδίζει; Μακάρι να κερδίσει. Μου βγάζει πολύ “σπαρακτική αποχώρηση 4ης θέσης”, αλλά για να δούμε.)
ΟΚ, και τώρα πάμε στο Kalo που είναι ακόμα πλήρες, αλλά έχει με διαφορά το λιγότερο screen time και γενικώς τις λιγότερες υποψίες πλοκών.
Κόουτς: Απλά διαλύομαι που ο Κόουτς έκανε hijack τη στιγμή που κλαίγαμε για την αποχώρηση του Κάιλ για να πει πάλι για την τιμή και το integrity κάνοντας τους πάντες γύρω του να γελάνε με έναν «δεν το πιστεύω ότι το ακούω ΤΩΡΑ αυτό το πράγμα!» τρόπο. Θρύλος. Απαράλλαχτος. Είναι ακριβώς το ίδιο άτομο που ήταν πάντα, που είναι πολύ αστείο να το βλέπεις. Όπως θα έλεγε κι ο ίδιος, «ο Μπέντζαμιν του χθες είναι ο Κόουτς του αύριο, κι ο Κόουτς του σήμερα είναι ο Μπέντζαμιν του αύριο».
Καμίλα: Η κολλητή μου! ΟΚ αντικειμενικά ως Καμίλα δεν είχαμε καλό επεισόδιο, δηλαδή η αποχώρηση του Κάιλ θα έπρεπε να μας έχει δώσει κάτι παραπάνω ως characterization, ως στόρι, κάτι. Υπήρχε ωστόσο έστω η στιγμή στο ματ που κλαίει (και λίγα δευτερόλεπτα μετά γελάει πονηρά το δευτερόλεπτο που αρχίζει ο Κόουτς τα δικά του) και γενικώς σε αντίθεση με άλλους παίχτες χωρίς confessional, η Καμίλα υπάρχει ως παρουσία, δεν την νιώθεις αόρατη στη γενική δράση. Στο preview της επόμενης την πήρε το μάτι μου ξανά στο ίδιο tribe με τον Τζόναθαν, που σημαίνει ότι πιθανότατα θα σαλπάρει ως το merge χωρίς άγχος αλλά και χωρίς ιδιαίτερο screen time. Κάτι χάνεις, κάτι κερδίζεις.
Μάικ: Πολύ χαρισματικός αφηγητής, και ανυπομονώ να δω τι γράψει μετά τη γνωριμία του με τον Κόουτς. Στόρι δεν έχει πάντως.
Τσάρλι: Ο Τσάρλι έχει έρθει εδώ ως ο πιο αδικημένος 2nd placer της new era και δεν έχει αναφερθεί κιχ για την προσωπική του ιστορία – μόνο λίγο εδώ, απλά για να βοηθηθεί το point του ότι κανείς δεν την παλεύει με την Κρίσι. Δεν το νιώθω δικέ μου.
Τίφανι: Σκληρές εικόνες! Ο μόνος αληθινά purpled χαρακτήρας της σεζόν.
Ντι: Γουέλ όταν έγραφα την προηγούμενη βδομάδα πως εξαρχής πίστευα ότι θα είναι η νικήτρια που θα φτάσει βαθύτερα στο παιχνίδι δεν περίμενα ότι θα επιβεβαιωνόμουν ΤΟΣΟ γρήγορα. Σίγουρα καλό για το παιχνίδι της ότι έφυγε κι η Σαβάνα, αλλά τώρα μένει να δούμε μετά το swap αν έχει καθόλου ζουμί η ιστορία της.
Τζόναθαν: Να, ας πούμε. Ο Τζόναθαν είναι ο μόνος από αυτό το tribe (εκτός του Κόουτς που είναι ξεχωριστή περίπτωση) που έχει αληθινό characterization. Ακόμα κι όταν δεν γίνεται τίποτα, βρίσκουν τον χρόνο να μας τον δείξουν να μιλάει για τη στρατηγική του, να σώζει τη ζωή (! λολ) του Κόουτς(*), κλπ. Θέλω να ελπίζω πως δεν κερδίζει, αλλά πραγματικά θα σοκαριστώ ακραία αν ο Τζόναθαν δεν φτάσει μέχρι έστω το 2ο-3ο επεισόδιο πριν το τέλος της σεζόν.
(*Ο Κόλμπι που δεν ακούει, ο Όζι που έβγαλε τη μέση του, ο Κόουτς που παθαίνει κράμπες και δε μπορεί να περπατήσει. Ένα από τα πιο ωραία πράγματα αυτής της σεζόν είναι ότι ξέρει πώς να συνυπάρχουν σε αυτήν η αδυναμία του σώματος της προχωρημένης ηλικίας και η όποια ιδέα ενός Survivor-ηρωισμού.)
Κρίσι: Η μόνη πλοκή που έχει κάνει set-up η σεζόν για το συγκεκριμένο tribe είναι το ότι η Κρίσι θα ήταν η εύκολη ψήφος αν ποτέ πήγαιναν σε tribal. Αλλά τώρα έχουμε swap, που σημαίνει πως είτε αυτό θα είναι έναρξη κάποιου arc εξιλέωσης για την Κρίσι, είτε προοικονομία για την έξοδό της – ποντάρω στο δεύτερο.
Αυτά και για αυτή την εβδομάδα! Φανταστική σεζόν ως τώρα και δεν έχουμε αρχίσει καν το παιχνίδι. Εικάζω πως τώρα θα αρχίσουμε να μπαίνουμε σε κάποιο σερί επεισοδίων με διπλά tribals – έχουν μείνει 20 μέρες και 21 παίχτες! Αλλά η απόφασή τους να τα σπρώξουν για αργότερα μας έδωσε ένα πολύ πλούσιο πρώτο κομμάτι της σεζόν.
Previously on: