Τα δικά μου Όσκαρ – 2021

Όπως ανακοινώθηκαν με κάθε επισημότητα στο POP για τις Δύσκολες Ώρες τον Απρίλιο(!) του '21.

Και τώρα, χορός!

Συνεχίζω σήμερα με τη τρίτη χρονιά ‘δικών μας Όσκαρ’ από το POP για τις Δύσκολες Ώρες, όπως τα επιλέξαμε με την Ιωσηφίνα στο επεισόδιο #77, από τις 16 Απριλίου(!) του 2021, θυμάστε, πανδημία, οσκαρική τελετή στο σταθμό του τρένου, τελευταίο βραβείο ήταν εκείνο που πήγε σε μια τεράστια εικόνα του Άντονι Χόπκινς ο οποίος κοιμόταν στο σπίτι του… τι έχουμε ζήσει.

(Έχω μια μικρή εμμονή με εκείνη την τελετή των Όσκαρ, σε παραγωγή Στίβεν Σόντερμπεργκ. Πριν λίγα χρόνια είχα μιλήσει με την έτερη παραγωγό, Στέισι Σερ, για το τι είχε συμβεί τότε. Η συνέντευξη έχει μέσα και πολλές ιστορίες από τις ταινίες της με Ταραντίνο, Σόντερμπεργκ και άλλους, αξίζει να την τσεκάρετε αν σας ενδιαφέρουν αυτά τα backstage.)

Σε κάθε περίπτωση, ακολουθούν οι δικές μου υποψηφιότητες + νικητές στις 7 κατηγορίες, μιας χρονιάς που οριακά δεν υπήρξε.

***

Β’ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΣ ΡΟΛΟΣ

• Γιου-Τζουνγκ Γιουν, Minari

• Ολίβια Γουίλιαμς, Ο Πατέρας

• Μέρι Ελίζαμπεθ Γουίνστεντ, Αρπακτικά Πτηνά και η Φαντασμαγορική Χειραφέτηση της Χάρλεϊ Κουίν

• Κάντις Μπέργκεν, Let Them All Talk

• Όμπρεϊ Πλάζα, Happiest Season

Εδώ κάνουμε ό,τι θέλουμε τις υπόλοιπες χρονιές, τη χρονιά των πανδημικών βραβείων δε θα κάναμε του κεφαλιού μας; Διαχρονική λατρεία η Μέρι Ελίζαμπεθ Γουίνστεντ, οπότε γιατί όχι; Η Όμπρεϊ Πλάζα είναι εδώ ξεκάθαρα λόγω εκείνου του meme, της σκηνής που βλέπει την Κρίστεν Στιούαρτ από μακριά στο πάρτυ, αλλά πιο πολύ χαίρομαι που συμπεριέλαβα την Κάντις Μπέργκεν από μια κατεξοχήν Ταινία Που Δεν Υπάρχει (και μια από τις αγαπημένες μου του Στίβεν Σόντερμπεργκ).

Μίνι φαν στατιστικό: Και στις τρεις πρώτες χρονιές αυτού του process έχω δώσει υποψηφιότητα σε ερμηνεία από ταινία του Σόντερμπεργκ: Κλερ Φόι για το Unsane (κέρδισε μάλιστα), Άντρέ Χόλαντ για το High Flying Bird, και τώρα η Κάντις Μπέργκεν. Θυμάμαι ότι δυστυχώς –και ακατανόητα– αγνόησα το No Sudden Move την επόμενη, αλλά τελοσπάντων χωρίς να θέλω να μπω σε spoilers, το σερί επανέρχεται στα φετινά μας. (Το επεισόδιο θα κυκλοφορήσει την Παρασκευή 13 Μαρτίου.)

Β’ ΑΝΔΡΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ

• Ντάνιελ Καλούγια, Judas and the Black Messiah

• Μπιλ Μάρεϊ, On the Rocks

• Κόλμαν Ντομίνγκο, Ma Rainey’s Black Bottom

• Ρόμπερτ Πάτινσον, Tenet

• Νταν Στίβενς, Eurovision Song Contest: The Story of Fire Saga

Μιλάμε για μια συγκλονιστική συλλογή ερμηνειών που δεν υπάρχουν από ταινίες που ποτέ δεν γυρίστηκαν. Βλέπω αυτή την πεντάδα και μου έρχεται σκοτοδίνη. Μπιλ Μάρεϊ στο On the Rocks;;; Η ταινία Eurovision;;; Ma Rainey’s Black Bottom;;;; Παράνοια. Ντάνιελ Καλούγια από τους αγαπημένους μου ηθοποιούς ωστόσο. Μάλλον ψαχνόμασταν τελείως την πρώτη χρονιά που το κάναμε αυτό αλλά πάντως η ερμηνεία του στο Widows είναι το κατεξοχήν ‘δικό μου Όσκαρ’ in spirit.

Στατιστικό: Δεύτερη υποψηφιότητα για τον Ρόμπερτ Πάτινσον (μετά το The King, πάλι για Β’ Ρόλο), ισοφαρίζει τις υποψηφιότητες του Άνταμ Σάντλερ (Uncut Gems, Murder Mystery). Κι εις ανώτερα!

ΣΕΝΑΡΙΟ

• Μήλα (Χρήστος Νίκου, Σταύρος Ράπτης)

• Σκέφτομαι Να Βάλω Τέλος (Τσάρλι Κάουφμαν)

• Mank (Τζακ Φίντσερ)

• Palm Springs (Άντι Σιάρα, Μακ Μπάρμπακοφ)

• Red, White and Blue (Στιβ ΜακΚουίν, Κόρτια Νιούλαντ)

Για τους λάτρεις της στατιστικής, ο Τζακ Φίντσερ πήρε υποψηφιότητα από εμένα πριν από τον Ντέιβιντ Φίντσερ. Αλλά ίσως και να είναι πιο σωστό έτσι, εξάλλου ο Τζακ ήρθε πρώτα.

Μόνο αγάπη για Τσάρλι Κάουφμαν κατά τα άλλα, τα Μήλα ακόμα μου αρέσουν πάρα πολύ και το στηρίζω πολύ εκείνο το σενάριο, αλλά νομίζω τίποτα δεν φωνάζει περισσότερο ‘pandemic year’ από μια 5άδα με ένα cult streaming χιτάκι (Palm Springs, σήμαινε πολλά για εμάς τότε, πολύ ωραία ταινία) κι ένα επεισόδιο από την τηλεοπτική ανθολογία του Στιβ ΜακΚουίν.

Α’ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΣ ΡΟΛΟΣ

• Κάρι Κουν, Η Φωλιά

• Βικτόρια Μιροσνιτσένκο, Ένα Ψηλό Κορίτσι

• Μαρία Μπακαλόβα, Μπόρατ, η Δεύτερη Ταινία

• Τζέσι Μπάκλεϊ, Σκέφτομαι Να Βάλω Τέλος

• Μαριάνα Ντι Γκιρολάμο, Έμα

Τώρα μάλιστα – αυτή μου φαίνεται ακόμα μια πολύ δυνατή πεντάδα κι έχει κι απ’όλα μέσα, και τις Τζέσεις Μπάκλειζ, και ολόκληρη Κάριν Κουν, και τον κωμικό θρίαμβο της Μπακαλόβα (που το διόρθωσα και την έφερα στην lead κατηγορία) και τους arthouse δυναμίτες του Ένα Ψηλό Κορίτσι και Έμα. Μου άρεσε πολύ αυτή η ταινία – χαίρομαι που της είχα δώσει κάτι. I stand by it, είναι θεά. Ο Λαραϊν την είχε δει σε μια σαπουνόπερα κι είχε τρελαθεί, δικαιώθηκε που της έδωσε αυτό τον ρόλο έστω κι αν έκτοτε δεν έχει κάνει πολλά πράγματα. Στο πολύ αλλόκοτο Σκοτώστε τον Τζόκεϊ τη θυμάμαι μόνο, επίσης καλή.

Α’ ΑΝΔΡΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ

• Ντελρόι Λίντο, Da 5 Bloods

• Λούκα Μαρινέλι, Μάρτιν Ίντεν

• Μαντς Μίκελσεν, Άσπρο Πάτο

• Άρης Σερβετάλης, Μήλα

• Άντονι Χόπκινς, Ο Πατέρας

Τούμπανο η πεντάδα. Αν για κάτι θυμάμαι αυτή τη χρονιά είναι περισσότερο για το γεγονός ότι είχε κυριολεκτικά 3 από τις… πόσες; 5; το πολύ 10, καλύτερες ανδρικές ερμηνείες των τελευταίων ~15 χρόνων. Ντελρόι Λίντο! Άντονι Χόπκινς! Μαντς Μίκελσεν! Δεν υπάρχουν λάθος απαντήσεις εδώ, αλλά πάντως το ζεϊμπέκικο του Μίκελσεν τον έσπρωξε προς τη νίκη. When in doubt, η απάντησή μου είναι πάντα ο χορός.

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ

• Πάμπλο Λαραϊν, Έμα

• Στιβ ΜακKουίν, Lovers Rock

• Πιέτρο Μαρτσέλο, Μάρτιν Ίντεν

• Καντεμίρ Μπαλάγκοφ, Ένα Ψηλό Κορίτσι

• Γκάρετ Μπράντλεϊ, Time

Πάρα πολύ ωραία πεντάδα. Αν το είχα δώσει στον ΜακΚουίν θα ήταν ακόμα καλύτερη γιατί το Lovers Rock έχει επιβιώσει μέσα μου πολύ πιο έντονα όλα αυτά τα χρόνια (το έβαλα και στην 100άδα μου του 21ου αιώνα) αλλά εννοείται στηρίζω Πάμπλο, ήμουν εξαρχής φανατικά υπέρ του Έμα. Κι όχι τίποτα άλλο, αλλά αυτό το δίλημμα δε μπορούσε να μου το λύσει και η παραπάνω οδηγία: Εδώ και στα δύο χορεύουν, οπότε τι να κάνω ο άνθρωπος.

Στατιστικό: Ο Στιβ ΜακΚουίν είναι ο πρώτος δημιουργός που προτείνω για δύο διαφορετικές ταινίες (Red, White and Blue στο σενάριο, Lovers Rock στη σκηνοθεσία – και στην ταινία, που ακολουθεί).

ΤΑΙΝΙΑ

• Άσπρο Πάτο, του Τόμας Βίντερμπεργκ

• Έμα, του Πάμπλο Λαραϊν

• Ημέρες, του Τσάι Μινγκ-λιάνγκ

• Μάρτιν Ίντεν, του Πιέτρο Μαρτσέλο

• Ο Ντικ Τζόνσον Είναι Νεκρός, της Κίρστεν Τζόνσον

• Ο Πατέρας, του Φλόριαν Ζέλερ

• Lovers Rock, του Στιβ ΜακΚουίν

• Mank, του Ντέιβιντ Φίντσερ

• Monster Hunter, του Πολ Γ.Σ. Άντερσον

• Time, της Γκάρετ Μπράντλεϊ

Πάντα θυμάμαι το combo των Ο Ντικ Τζόνσον Είναι Νεκρός και Time, φανταστικά ντοκιμαντέρ είχαμε δει εκείνη την περίοδο, form-breaking, στοχαστικά, συναισθηματικά… το ζούσαμε, όχι αηδίες. Σήμαινε πολλά το να δώσω Καλύτερη Ταινία στο Time – σε μια στιγμή που ο χρόνος είχε χάσει το νόημά του, με είχε πιάσει με έναν πάρα πολύ έντονο τρόπο, πέρα από τον φορμαλισμό της υπόθεσης.

Επίσης, αν όλη αυτή τη διαδικασία δεν ξεκινήσαμε να την κάνουμε για να μπορέσω να προτείνω στην ίδια κατηγορία τη VG διασκευή Monster Hunter του Πολ Γ.Σ. Άντερσον με την βουβή ελεγεία Ημέρες του Τσάι Μινγκ-λιάνγκ, τότε γιατί την ξεκινήσαμε; (Δύο από τους αγαπημένους μου σκηνοθέτες, έτσι κι αλλιώς.)

Συνοπτικά οι νικητές:

Ταινία: Time, της Γκάρετ Μπράντλεϊ

Σκηνοθεσία: Πάμπλο Λαραϊν, Έμα

Α’ Γυναικείος: Μαριάνα Ντι Γκιρολάμο, Έμα

Α’ Ανδρικός: Μαντς Μίκελσεν, Άσπρο Πάτο

Σενάριο: Άντι Σιάρα & Μακ Μπάρμπακοφ, Palm Springs

Β’ Γυναικείος: Μέρι Ελίζαμπεθ Γουίνστεντ, Αρπακτικά Πτηνά και η Φαντασμαγορική Χειραφέτηση της Χάρλεϊ Κουίν

Β’ Ανδρικός: Ντάνιελ Καλούγια, Judas and the Black Messiah

Άκουσε το επεισόδιο εδώ:

Οι προηγούμενες χρονιές:

-2019

-2020